Τόλμη, ανδρεία, θάρρος στον Δυρό Μάνης – Όταν οι Μανιάτισσες… θέρισαν τους κατακτητές

25/06/1826… Η αποτυχημένη εκστρατεία του Ιμπραήμ εναντίον της Μάνης, ο οποίος γνωρίζει την ήττα στη διπλή μάχη της Βέργας – Δυρού.

Η νίκη στη Μάχη του Δυρού

Μια μάχη που έδωσαν οι ουσιαστικά άοπλες γυναίκες της Μάνης και η οποία απέκτησε μεγάλη για το έθνος μας σημασία, αφού σημειώθηκε την περίοδο που η Επανάσταση κινδύνευε να χαθεί από τις εσωτερικές έριδες που αποδυνάμωσαν τα στρατεύματα και έκαμψαν το ηθικό των αγωνιστών...


Έτσι η Πάτρα βρίσκεται στα χέρια του Γιουσούφ πασά, η Εύβοια τουρκοκρατείται, το Μεσολόγγι πολιορκείται από τον Κιουταχή και οι κάτοικοί του βρίσκονται μια ανάσα πριν από την ηρωική έξοδο.

Στο μεταξύ ο Ιμπραήμ που είχε αποβιβαστεί στη Μεθώνη έσπερνε το τρόμο, κατέκαιγε και κατέσφαζε. Στο Μανιάκι ο Παπαφλέσσας που επιχείρησε να τον σταματήσει σκοτώνεται μαζί με τους 300 άντρες του μετά τα απανωτά γιουρούσια του στρατού του.

Κάτω, λοιπόν, από αυτό το πρίσμα, η μάχη του Δυρού αναδεικνύεται ως υψίστης ιστορικής σημασίας, αφού η νίκη των Μανιατισσών που έτρεψαν σε φυγή τα λεφούσια του Ιμπραήμ, έδωσε πνοή, σε μια δύσκολη καμπή, στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ενώ παράλληλα αναγέννησε τις ελπίδες και την πίστη των αγωνιστών.

Εθνικός διχασμός

Προκειμένου να αντιληφθούμε τη σημασία της και τη θέση της μάχης στο Δυρό στην ιστορία του γένους, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη το ιστορικό περιβάλλον μέσα στο οποίο έλαβε χώρα.Ο εθνικός διχασμός του 1824-1825, οι πολιτικές αντιθέσεις και οι συγκρούσεις οδήγησαν σε γεγονότα όπως:

• Την καθαίρεση του πρόεδρου του νομοτελεστικού σώματος Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την αντικατάστασή του από τον Κουντουριώτη.

• Τη δημιουργία δύο κυβερνήσεων, μία υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη με έδρα την Τρίπολη και μία δεύτερη υπό τον Κουντουριώτη με έδρα το Κρανίδι.

• Τις συγκρούσεις μεταξύ «κυβερνητικών» και «αντικυβερνητικών» στο Άργος και στο Ναύπλιο.

• Την «εισβολή» του υπουργού Εξωτερικών Παπαφλέσσα στην Αρκαδία στις 22 Οκτωβρίου του 1824, για να πλήξει τους οπαδούς του Κολοκοτρώνη.

• Την προφυλάκιση του Θόδωρου Κολοκοτρώνη, των αδελφών Δεληγιάννη, των Παναγιώτη και Ιωάννη Νοταρά, του Θ. Γρίβα, του Οδυσσέα Ανδρούτσου και άλλων αγωνιστών από τους «κυβερνητικούς».

• Τη δολοφονία του Οδυσσέα Ανδρούτσου στην Ακρόπολη όπου κρατούνταν φυλακισμένος τον Ιούνιο του 1825.

Όπως ήταν φυσικό, η διχόνοια των Ελλήνων δεν άργησε να αποβεί τραγική.
Ο Ιμπραήμ πασάς εκμεταλλεύτηκε την πολιτική και κοινωνική κρίση και άρχισε τις επελάσεις του για να καταστείλει την ελληνική επανάσταση.

Στις 10 με 12 Φεβρουαρίου του 1825 τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματά του αποβιβάζονται στη Μεθώνη και παραμένουν εκεί τελείως ανενόχλητα και ατουφέκιστα.

Παρότι, όπως λένε οι ιστορικοί, η κυβέρνηση Κουντουριώτη έχει σπάνιες, σαφείς και σημαντικές πληροφορίες για τις δυνάμεις και τα πιθανά σημεία απόβασής του, στις ακτές της Πελοποννήσου.

Είναι, δε, στρατηγικά παραδεκτό ότι αν υπήρχε πρόνοια, με ελάχιστα οργανωμένο στράτευμα, θα μπορούσαν να χτυπηθούν αποφασιστικά οι πρώτοι 5.000 Τουρκοαιγύπτιοι που επί ημέρες ζαλισμένοι από τη θάλασσα περίμεναν αναποφάσιστοι στην παραλία της Μεθώνης την άφιξη του ιδίου του Ιμπραήμ και των υπολοίπων 27.000 πεζών, πυροβολητών, ναυτικών και ιππέων του, που έρχονταν με το φόβο ότι υπάρχει πιθανότητα να πάθουν την ίδια «ζημιά» με τον Δράμαλη.

Τελικά οι ενισχύσεις από την Αίγυπτο κατέφθασαν το Μάρτιο και ο Ιμπραήμ νίκησε τις επαναστατικές δυνάμεις στο Νεόκαστρο, στο Κρεμμύδι και στο Παλαιόκαστρο.

Σύντομα κατέλαβε όλη τη Μεσσηνία, μέχρι την περιοχή του Οιτύλου, κατέκαψε το Άργος και νίκησε τις υπό τον Κολοκοτρώνη ελληνικές δυνάμεις στα Τρίκορφα της Τριπολιτσάς, προκαλώντας σημαντικές απώλειες στους Έλληνες.

Τον Αύγουστο ο Ιμπραήμ καταλαμβάνει τη Μονεμβασιά, το Δεκέμβριο φθάνει στο Μεσολόγγι για να ενισχύσει τους πολιορκητές και στις 10-11 Απριλίου καταλαμβάνει την πολιορκημένη πόλη μετά την ηρωική έξοδο με τους 4.000 νεκρούς και τους 6.000 αιχμαλώτους.

Οι ήττες στο πεδίο των πολεμικών επιχειρήσεων των Ελλήνων δεν άφηναν περιθώρια για αισιοδοξία. Τα αισθήματα που κυριαρχούσαν ήταν η φρίκη, η απελπισία και ο φόβος.

Επιστροφή στην Πελοπόννησο

Κάτω από αυτό το κλίμα ο Ιμπραήμ επιστρέφει στην Πελοπόννησο με την έπαρση του αήττητου στρατάρχη και τον τίτλο του πορθητή. Από όπου περνά σπέρνει τον όλεθρο και την καταστροφή.
Προκειμένου, δε, να εκμηδενίσει τις πενιχρές αντιστάσεις και με σκοπό να «τιμωρήσει» τους Μανιάτες, στράφηκε προς το μοναδικό ελεύθερο κομμάτι της Ελλάδας, τη Μάνη.

Στόχευε όπως εκτιμάται να την καταστρέψει ολοσχερώς, γιατί διέβλεπε ότι η ελεύθερη Μάνη ήταν μεγάλο και επικίνδυνο εμπόδιο στα σχέδιά του να αποκτήσει τον έλεγχο της Πελοποννήσου.

Φθάνοντας κοντά στη Βέργα του Αλμυρού, όπου οι Μανιάτες είχαν ταμπουρωθεί για να τον αντιμετωπίσουν, ο Ιμπραήμ απαιτεί την παράδοση όλης της Μάνης, γιατί αλλιώς –όπως διαμηνύει- «θα την περάσει όλη από το σπαθί του και δεν θα αφήσει ούτε ίχνος σπιτιού».

Όμως ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης, ο ηγέτης των Μανιατών, απαντά σαν άλλος Λεωνίδας και υπογράφοντας το έγγραφο ως «αρχηγός των Σπαρτιατών» τού διαμηνύει: «Σε περιμένουμε με όσας διαθέτεις δυνάμεις. Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομε και σε περιμένομε».

Το πρωί της 22ης-6-1826 αρχίζει η διπλή επίθεση του Ιμπραήμ στη Μάνη. Με κατά μέτωπο επίθεση, με 8.000 πεζούς και 2.000 ιππείς εναντίον των περίπου 2.400 Μανιατών στη Βέργα του Αλμυρού.

Ταυτόχρονα θέτει σε εφαρμογή την αποβίβαση από τη θάλασσα περίπου 3.500 ανδρών στην «καρδιά» της Μάνης, ώστε να τη διασπάσει και να χτυπήσει «πισώπλατα» τους αγωνιστές που είχαν συγκεντρωθεί στη Βέργα.

Τα πλοία αρχικά προσέγγισαν τον όρμο της Μάλσοβας, όμως μετά τον «κανονιοβολισμό» της ναυαρχίδας συνεχίζουν προς τον Όρμο του Δυρού.

 Στο χωριό του Δυρού δεν υπήρχε σχεδόν κανένας Μανιάτης και οι δυνάμεις του Ιμπραήμ αρχίζουν να αποβιβάζονται τα ξημερώματα της 22ας προς την 23η Ιουνίου.

Στη Βέργα ο στρατός του Ιμπραήμ κυριολεκτικά αποδεκατίζεται από τους ηρωικά μαχόμενους Μανιάτες.

Νέες αμαζόνες

Η ίδια πανωλεθρία περίμενε τον επαρμένο σερασκέρη και στο δεύτερο μέτωπο που άνοιξε στην «καρδιά» της Μάνης, στο Δυρό, όπου οι γυναίκες με τα δρεπάνια του θερισμού, με πέτρες, με ξύλα, με τα δόντια και τα νύχια ακόμα, ξέσχισαν και θέρισαν στην κυριολεξία τις δυνάμεις του.

Οι τρομερές σκηνές άφθαστου ηρωισμού που λαμβάνουν χώρα στο Δυρό και σ’ όλη τη γύρω περιοχή είναι απίστευτου ιστορικού και εθνικού μεγαλείου.

Ο ακαδημαϊκός Διον. Κόκκινος (Τόμος Ε’. σελ. 424), αναφερόμενος στη Μάχη του Δυρού και ιδιαίτερα στις ηρωίδες της Μάνης, τους αφιερώνει τα ακόλουθα λυρικά λόγια:
«Διά μίαν ακόμη φοράν, η δραματική και ηρωική πραγματικότης υπερέβη τας συλλήψεις των θρύλων κατά τον Ιερόν Αγώνα της ανεξαρτησίας μας.
Όλα όσα αναφέρονται διά τας γυναίκας της Μάνης, που έτρεξαν εις την μάχην και εκρατούσαν αντί όπλων δρεπάνια, ρόπαλα και πέτρας, ξεπερνούν την φαντασίαν. Είναι ασύλληπτου πολεμικού μεγαλείου. Η Μάνη μάς έδωσε νέας Αμαζόνας…».

Την ίδια καταστροφή παθαίνει ο Ιμπραήμ και δύο μήνες αργότερα στον Πολυάραβο, όπου κινδύνευσε να πιαστεί και ίδιος αιχμάλωτος από τους επιτιθέμενους Μανιάτες.

Στις τρεις αυτές ήττες ο Ιμπραήμ, εκτός από την καταισχύνη που υπέστη, έχασε τα 2/3 του στρατού του.

Η σημασία όμως της ανέλπιστης αυτής νίκης των Μανιατισσών στο Δυρό είναι τεράστια και ωφέλησε τα μέγιστα την εθνική παλιγγενεσία καθώς οι Μανιάτισσες κατόρθωσαν κάτι που φαινομενικά φάνταζε ακατόρθωτο.

Η «Κοψοχείλα» ανέκοψε την απόβαση

Ένα σπάνιο ιστορικό… παραλειπόμενο που συνέβη πριν από τη μάχη του Δυρού και έπαιξε ρόλο στο να φτάσουν τα πλοία του Ιμπραήμ στον ομώνυμο όρμο φέρνει σήμερα στο φως ο «Έ», και το οποίο εντόπισε στην ιστοσελίδα http://www.mani.org.gr.

Όπως αναφέρεται σε αυτή, ο Ιμπραήμ παραπλέει τα παράλια της Μάνης και κανονιοβόλησε τις Κιτριές, την Καρδαμύλη, τη Σελίνιτσα (σ.σ.: το σημερινό Άγιο Νικόλαο), τον Άγιο Δημήτριο και την Τραχήλα, για να καταλήξει τελικά στο Δυρό.

Αρχικά, σύμφωνα με όσα έχουν προκύψει από έρευνες Μανιατών ιστορικών, τα πλοία του Ιμπραήμ επιχείρησαν να κάνουν απόβαση στη Σελίνιτσα, στον όρμο της Μάλσοβας – όπου στην αρχαία εποχή βρισκόταν το λιμάνι της Πέφνου.

Ο συγκεκριμένος όρμος βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη Βέργα και ήταν άριστα προφυλαγμένος από το νότο.

Το σχέδιο όμως του Ιμπραήμ έγινε αντιληπτό από το γέρο καπετάνιο Χριστέα, που έμενε στον πύργο του, κτισμένο κοντά στη Μάλσοβα και απέναντι από τη νησίδα της Πέφνου.

Ο καπετάν Στρατής Χριστέας λόγω ηλικίας δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στη μάχη της Βέργας.

Όταν όμως είδε τα εχθρικά πλοία να παραπλέουν τον μύτικα της Καρδαμύλης, έδωσε το σύνθημα του συναγερμού στα γύρω χωριά με συνέπεια γέροι, καλόγεροι, γυναίκες να οχυρώνονται στη βραχονησίδα, στον πύργο, στον όρμο και στη παραλία «Πανταζί».

Λάφυρο κουρσέματος

Καθώς τα πλοία πλησίαζαν τον όρμο, ο κανονιέρης Στέφανος Χριστέας κανονιοβόλησε τα εχθρικά πλοία με το κανόνι που βρισκόταν εμπρός από τον πύργο.

Το κανόνι αυτό το είχε κουρσέψει ο καπετάν Χριστέας με τα παλικάρια του από ένα μεγάλο βενετσιάνικο καράβι στα πέλαγα της Μπαρμπαριάς.
Η πρώτη οβίδα, για καλή τύχη των υπερασπιστών, «τσάκισε» το φλάμπουρο της ναυαρχίδας του Ιμπραήμ, ενώ παράλληλα οι Μανιάτες πυροβολούσαν τους Τουρκοαιγύπτιους εισβολείς.

Ο Ιμπραήμ, νομίζοντας ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με δύναμη Μανιατών, έδωσε τότε εντολή να κινηθεί ο στόλος προς το νότο.

Κατευθύνθηκε λοιπόν στην Τραχήλα την οποία και κανονιοβόλησε, αλλά, επειδή η απόσταση από τον Άγιο Δημήτριο ήταν μικρή, δεν επιχείρησε να κάνει ούτε εκεί απόβαση και συνέχισε κατευθυνόμενος προς την Αρεόπολη και τον όρμο του Δυρού.

Το κανόνι που χτύπησε τη ναυαρχίδα του Ιμπραήμ έγινε αργότερα γνωστό στη Μάνη με το όνομα «Κοψοχείλα», γιατί κόπηκε από τη βολή ένα κομμάτι από το επάνω μέρος του χείλους του.

Σήμερα η θρυλική «Κοψοχείλα» δεν υπάρχει. Όπως μαθαίνουμε από το βιβλίο του Αλέκου Χρυσομάλλη «Η απόπειρα αποβάσεως του Ιμπραήμ εις Μάλσοβαν και το θρυλικό κανόνι “Κοψοχείλα”» (Καλαμάτα 1974), κομματιάστηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1936, στη γιορτή του Αγίου Δημήτριου.

Αναφέρεται συγκεκριμένα: «Είχε μείνει ως έθιμο κάθε χρόνο στη γιορτή του καθολικού του χωριού Άγιος Δημήτριος να ρίχνουν μία κανονιά, “για να δίνουν τόνον εις την εορτήν, αλλά και να έρχεται εις την θύμησιν των Μανιατών το μεγάλο επίτευγμα του Ιστορικού αυτού κανονιού”.

Εκείνο το χρόνο (1936), είχαν παραταπώσει το θρυλικό κανόνι με πολύ στουπί και βρεγμένο κεραμίδι για να κάνη έτσι μεγάλο κρότο. Όταν η μπαρούτη πήρε φωτιά, το γερασμένο πια κανόνι δεν άντεξε.

Με ένα δαιμονισμένο βογκητό που ακούσθηκε σε ολόκληρη τη Μάνη, η θρυλική “Κοψοχείλα” έγινε χίλια κομμάτια.

Τα… λείψανα της “Κοψοχείλας” μέχρι πρότινος ήταν διασκορπισμένα και περιφρονημένα, από καιρό του διαμελισμού της γύρω από τον Ιστορικό Πύργου των Χριστέων, χωρίς να δυνηθούν ποτέ να εύρουν μίαν κάποιον θέσιν εις μίαν έστω φτωχή γωνιά ενός Μουσείου δια να διατηρηθή ούτως η ωραία παράδοσις του Ιστορικού γεγονότος της Μάλσοβας, από το οποίον εξηρτήθη όχι μόνον η τύχη της Μάνης, αλλά και η τύχη ίσως και αυτού τούτου του μεγάλου και ιερού αγώνος, του αθανάτου Ελληνικού Έθνους!
Το ότι η Μάλσοβα έσωσε την Βέργα, και η Βέργα έσωσε την επανάστασιν είναι κάτι το οποίον πολλοί πιστεύουν και υποστηρίζουν.

Επιμένω -μου έγραφε πριν αρκετά χρόνια ο λόγιος Μανιάτης συμβολαιογράφος Πέτρος Κυβέλος- ότι η μάχη της Βέργας – Αρμυρού θα εχάνετο, πλευροκοπουμένων των αγωνιστών, αν επετύγχανον ν’ αποβιβασθούν οι Τούρκοι εις Μάλσοβαν, ως επεχείρησαν…».

  πηγη: http://www.hellasforce.com/

 

Όνειρα και θεραπεία στην Αρχαία Ελλάδα

Η έννοια της νόσου και συνεπώς και της θεραπείας, συνταυτίστηκε ήδη από την προϊστορία, με τη λατρεία του ή των Θεών, ή το αντίθετό τους, δηλαδή τις "κακές", τις δαιμονιακές θεότητες. Ανάλογα με την κρατούσα θεολογική προσέγγιση κάθε φυλής ανά τις εποχές, ήταν και οι θεραπευτικές δραστηριότητες. Αυτή η αντίληψη περί της νόσου παραμένει ισχυρότατη μέχρι την σύγχρονη εποχή, αν και προοδευτικά μάλλον εξασθενεί. Σε όλες ωστόσο τις εποχές, ο άνθρωπος ενδιαφέρθηκε για τη θεραπεία των ασθενειών με κάθε δυνατό τρόπο.

Στην Αρχαία Ελλάδα, το παλαιότερο ρεύμα θρησκευτικών πεποιθήσεων, απέδιδε θεραπευτικές δυνάμεις στον Θεό Ασκληπιό. Γιος ενός θεού και μιας θνητής, ο Ασκληπιός αρχικά δεν συγκαταλεγόταν στους 12 ισχυρούς θεούς που κατοικούσαν στον Όλυμπο, αλλά θεωρούνταν ημίθεος, απλός ήρωας, που είχε θεϊκή καταγωγή, (όπως ο Ηρακλής). Η πλατιά λαϊκή αποδοχή όμως, τον κατέταξε σαν ισάξιο των Θεών. Πολλοί τρόποι θεραπευτικής αναπτύχθηκαν, αλλά ο τόπος άσκησης της θεραπείας ήταν κυρίως τα Ασκληπιεία. Η πληθώρα αυτών των ιερών διασκορπισμένα σε όλο τον ελλαδικό χώρο (τουλάχιστον σε 300 σημεία), υποδηλώνει τη μεγάλη δραστηριότητα και επιτυχία αυτής της μαγικής μορφής θεραπείας από τον Ασκληπιό. Τα ιερά αυτά ήταν έξυπνα χτισμένα σε διαλεγμένες περιοχές υψηλού κάλλους και με καλό κλίμα. Ο συνδυασμός της θαυματουργικής ή ψυχολογικής θεραπείας μέσω της πίστης με την όποια φυσική ή σωματική θεραπεία προσέφεραν οι ιερείς, ήταν μέσω ιατρικής νοσηλείας και προσαρμογής του τρόπου ζωής. 

Σταδιακά και καθώς ωρίμαζαν οι συσσωρευμένες θεραπευτικές γνώσεις και η λογική, έφτασε η εποχή όπου η έννοια του γιατρού ή θεραπευτή, πήρε μεγαλύτερη απόσταση από αυτήν του ιερέα του Ασκληπιού. Τη νέα εποχή σηματοδοτεί ο Ιπποκράτης και η Ιπποκρατική ιατρική. Αν και είχε ήδη αποκλίνει από τις μαγικές και τελετουργικές θεραπείες, προς όφελος της ορθολογικής επιστήμης, κατάφερε να συνδυαστεί επιτυχημένα με τη συνεχιζόμενη λατρεία του Ασκληπιού, χρησιμοποιώντας τα Ασκληπιεία, περίπου όπως εμείς οι σύγχρονοι τα νοσοκομεία. Η Ιπποκρατική ιατρική διατήρησε και το "θρησκευτικό-μαγικό" στοιχείο, όχι από φόβο προς το ανεξήγητο, αλλά προς χάριν της θεραπευτικής δύναμης που κρύβει αυτό μέσα του!

Όταν οι ασθενείς προσέρχονταν στο ιερό αναζητώντας θεραπεία, δεν τους επιτρεπόταν αμέσως η είσοδος, παρά μόνο μετά τον εξαγνισμό τους. Αυτό καλλιεργούσε και ενίσχυε την προσδοκία θεραπείας σύμφωνα με το φαινόμενο placebo. Έπλεναν το σώμα τους (συμβολική ψυχική κάθαρση), τελούσαν θυσία προς το θεό και έκαναν αυστηρή νηστεία. Το βράδυ γίνονταν δεκτοί στο ιερό όπου και περνούσαν τη νύχτα τους.

Ένας από τους τρόπους θεραπείας ήταν μέσω των ονείρων. Κατά τη διάρκεια της Εγκοιμήσεως σε κάποιον ιερό χώρο, ο ασθενής δεχόταν ένα αποκαλυπτικό όνειρο το οποίο του έδειχνε τον τρόπο θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει. Αν το αναμενόμενο όνειρο δεν εμφανιζόταν η εγκοίμηση επαναλαμβανόταν πολλές συνεχόμενες νύχτες. Το όνειρο για μας σήμερα είναι συνήθως συνώνυμο του φανταστικού και άρα του ανύπαρκτου, γιατί ζούμε σ' έναν κόσμο όπου ο υλισμός και ο ορθολογισμός επικρατούν στης σκέψη και τη δράση μας. Όμως για τους αρχαίους προγόνους μας - και όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους αρχαίους λαούς της γης - το όνειρο είχε διπλό χαρακτήρα. Μπορούσε να παρουσιάσει ψεύτικες εικόνες είδωλα και φαντάσματα, αλλά και να δείξει αλήθειες και να συμβουλέψει σίγουρα, αν και μέσω συμβόλων πολλές φορές. Έπρεπε να εξηγηθεί όμως από τον κατάλληλο γνώστη. Υπήρχαν ειδικά ονειρομαντεία, όπως το περίφημο του Αμφιαράου και του Τροφώνιου στο οποίο ο αιτητής κατέβαινε σ' ένα όρυγμα κι έβγαζε μόνος του το χρησμό. Προηγούνταν νηστεία και γενικά έντονη ψυχολογική υποβολή, το δε όνειρο που έβλεπε εθεωρείτο ως το μήνυμα απάντηση στο αίτημα.

Όλα τα κείμενα των λαών είναι γεμάτα με αφηγήσεις σημαντικών αποκαλυπτικών ονείρων που βγήκαν αληθινά. Από τη Βίβλο μάς είναι αρκετά γνωστό το όνειρο του Φαραώ με τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες το οποίο του ερμήνευσε ο Ιωσήφ.

Στην Αρχαία Ελλάδα, οι Πυθαγόρειοι έδιναν μεγάλη σημασία στα όνειρα , οι οποίοι μάλιστα μέσα από έναν κατάλληλο τρόπο ζωής με σωστή δίαιτα, μουσικά ακούσματα πριν από τον ύπνο, προσανατολισμό της σκέψης (Τι σφάλμα διέπραξα; Τι καλό έκανα; Τι υποχρέωση παρέλειψα;), προσπαθούσαν να δουν αποκαλυπτικά όνειρα. Οι Πυθαγόρειοι άσκησαν τεράστια επιρροή στον Πλάτωνα. Οι σκέψεις του στον Τίμαιο, η πλατωνική παρομοίωση του σώματος με φυλακή, η θεωρία της ανάμνησης, οι διάφοροι εσχατολογικοί μύθοι του μαθητή του Σωκράτη, προέρχονται από μια πυθαγόρεια ή, για την ακρίβεια, από μια ορφικοπυθαγόρεια παράδοση. Στον Πλάτωνα στην Πολιτεία, Κεφ. Θ 571 d, e , διαβάζουμε για τα όνειρα :

"Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει ρυθμίσει τη δίαιτα του με τους κανόνες της υγιεινής και της σωφροσύνης, όταν, πριν παραδοθεί στον ύπνο, ξυπνάει το λογιστικό μέρος της ψυχής του και το θρέψει με καλούς λόγους και σκέψεις και συγκεντρώνει σ' αυτές όλη τη διάνοιά του, όταν χωρίς ούτε να στερήσει ούτε να παραφορτώσει το επιθυμητικό του, του παραχωρεί όσο ακριβώς χρειάζεται για να αποκοιμηθεί και να μην έρχεται να διαταράσσει το καλύτερο μέρος της ψυχής με τη χαρά ή τη λύπη του, αλλά το αφήνει να νιώσει, ότι δεν γνωρίζει από τα περασμένα ή από τα παρόντα ή από τα μέλλοντα. Όταν επίσης αυτός ο άνθρωπος κατευνάσει το θυμοειδές μέρος της ψυχής του και κοιμηθεί χωρίς να έχει την καρδιά του ταραγμένη από οργή εναντίον άλλων. Όταν τέλος καθησυχάζει αυτά τα δύο μέρη της ψυχής κρατώντας άγρυπνο μόνο το τρίτο, όπου εδρεύει η φρόνηση, και έτσι αναπαυθεί, ξέρεις βέβαια ότι τότε το πνεύμα του αγγίζει όσο γίνεται περισσότερο την αλήθεια..."

Η πίστη στη συμβολική κι αποκαλυπτική γλώσσα των ονείρων οδήγησε στην ονειροκριτική, που αναπτύχθηκε στην αρχαιότητα πάρα πολύ και υπήρξε μια πλουσιότατη φιλολογία. Ονειροκριτικά έγραψαν ο Αντιφών ο Αθηναίος ή τερατοσκόπος, ο Δημήτριος ο Φαληρεύς, ο Αντίπατρος, ο Αλέξανδρος ο Μύνδιος, ο Αρτέμων ο Μιλήσιος, ο Γεμίνος ο Τύριος, ο Αρτεμίδωρος του οποίου το "Ονειροκριτικόν" σώθηκε σε 5 βιβλία. Η μαντική αυτή εμπειρία, οδήγησε στην τεχνική αναζήτηση πληροφοριών μέσω των ονείρων. Η εγκοίμησις είπαμε ότι γινόταν σε ειδικούς τόπους (σπήλαια, χάσματα της γης, ιερά) όπου ήταν δυνατή η επικοινωνία με τους νεκρούς, τα χθόνια πνεύματα, ή τους θεούς, μιας και τα χάσματα της γης αποτελούν για την αρχαϊκή αντίληψη μια πύλη προς τον κάτω κόσμο. Παραλλαγή αυτής της μαντικής είναι η νεκρομαντεία που αναπτύχθηκε στα λεγόμενα ψυχομαντεία ή ψυχοπομπεία, όπως ήταν το περίφημο του Ταινάρου, μέσω ειδικών προσώπων που λεγόντουσαν ψυχαγωγοί (αυτοί που οδηγούν τις ψυχές των νεκρών πάνω) και η όλη τελετουργία λεγόταν ψυχαγωγία.

Ο συμβολικός και αποκαλυπτικός χαρακτήρας των ονείρων συνεχίζει να ισχύει και σήμερα, κόντρα στο μονόπλευρο ορθολογισμό που κυβερνά τη ζωή των περισσότερων ανθρώπων της εποχής μας. Έτσι ο χημικός τύπος του βενζολίου ανακαλύφθηκε χάρη σ' ένα όνειρο, πολλοί μεγάλοι μουσικοί έχουν δηλώσει ότι τις συνθέσεις τους τις άκουγαν πρώτα στο όνειρό τους και ακόμα και η διάσημη συγγραφέας Αγκάθα Κρίστι τις περίπλοκες υποθέσεις των αστυνομικών της διηγημάτων είχε δηλώσει ότι τις έβλεπε στον ύπνο της και τις κατέγραφε το πρωί.

Οι αρχαίοι είχαν βρει έναν τρόπο για να δεχτούν στον ύπνο τους τα όνειρα που τους οδηγούσαν σε θεραπείες.

ΠΗΓΗ: Θοδωρής Π. Δασκαλόπουλος

ΨΗΦΗΣΕ ΤΟΥΣ! ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΟΜΩΣ Η ΩΡΑ....

Μην ξεχάστε σε αυτές τις εκλογές να ψηφίσετε ΚΑΜΙΝΗ – ΜΠΟΥΤΑΡΗ  για να έχουμε μια πρωτεύουσα και μια συμπρωτεύουσα ελληνικής μειονότητας.  

Αν θες τα παιδιά σου να έχουν μειονέκτημα έναντι  των παιδιών των λαθρομεταναστών από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα πανεπιστήμια, ψήφισε τους!

Αν θες  οι γονείς σου να πληρώνουν είσοδο στα νοσοκομεία και οι ορδές των βαρβάρων να νοσηλεύονται δωρεάν, ψήφισε τους!

Αν θες να καταργηθούν οι εθνικές εορτές και να αντικατασταθούν με το κοράνι και την σαρία, ψήφισε τους!

Αν θες να σταματήσουν οι τιμές και οι μνημοσύνες προς τους προγόνους μας και να αντικατασταθούν με παρελάσεις του τρίτου φύλλου και των γκέι, ψήφισε τους!

Αν θες να αλλάξει η ιστορία του έθνους και να ομογενοποιηθούμε με το Ισλάμ και τους κεμαλικούς, ψήφισε τους! 

Αν θες να ξεχάσεις  ότι σου ανήκει η Θράκη, η Μακεδονία, το Καστελόριζο και η Κως, ψήφισε τους!

Αν θες να επικρατούν συνεχώς οι σιωνιστές, οι μασόνοι, οι τέκτονες και τα λοιπά εβραϊκά κατακάθια, ψήφισε τους!

Γενικότερα αν ΔΕΝ θες να λέγεσαι ή να νιώθεις  ΈΛΛΗΝΑΣ, ή καλύτερα....νιώθεις πιο πολύ τουρκολάγνος ή εβραιόδουλος,  ψήφισε τους!  

ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΟΜΩΣ Η ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΑΠΕΛΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.

 ΔΙΟΓΕΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο Σώρρας, τα διαστημόπλοια και ο Μ. Αλέξανδρος

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ

ΠΗΓΗ: http://www.katohika.gr/2014/05/o-sorras-ta-diastimoplia-kai-o-megas-aleksandros.html

ΠΕΡΙ ΝΑΩΝ

           Οφείλουμε να γνωρίζομεν ότι οι επισκέπται κατά την αρχαιότητα απηγορεύετο να εισέρχωνται εντός των ναών, όπου ευρίσκετο το έμψυχον άγαλμα του θεού….διότι ο χώρος ήτο πανίερος και δεν εδέχετο λατρείαν εις το εσωτερικόν του…παρά μόνον κατ’ εξαίρεσιν ο (ικέτης)…ο οποίος ζητούσε προστασία. Μόνον λοιπόν οι ιερείς είχαν πρόσβασιν εις το εσωτερικόν των ναών δια την περιποίησιν του έμψυχου αγάλματος και δια την φροντίδα των ναών και επίσης δια την τέλεσιν των ιεροπραξιών.

           Το ευεργετικόν θετικόν σημείον του χώρου των Ασκληπιείων (και γενικότερα των ναών) όπως αναφέρει ο φίλος….όπου δεν επιτρεπόταν να μιανθεί από περιστατικά θανάτου και γέννας εις το εσωτερικόν των ναών αντιπαραβάλλεται σήμερον με τους δη χριστιανικούς ναούς, όπου εις το εσωτερικό τους λαμβάνουν χώρα οι γάμοι, οι βαπτίσεις και οι κηδείες ….οπότε είναι επόμενο να υπάρχει αρνητική ενέργεια από τις τελευταίες τούτες πράξεις και ούτως διαποτίζεται αρνητικώς όλος ο εσωτερικός χώρος του ναού….όπου διαχέεται εις τους πιστούς. Συνεχίζοντας με τη σωστή αυτή επισήμανση του φίλου….και για να πάρει σάρκα και οστά η παρατήρηση θα εμβαθύνω περισσότερο και ειδικότερα με το τι βλέπαμε τότε….μέσα και έξω από τους ναούς και με μια πιο προσεχτική ματιά….ο εξωτερικός και ο εσωτερικός χώρος του Ναού του Ασκληπιού…μας αποκαλύπτει την επανάληψιν του συμβόλου του όφεως…..όπου επανλαμβάνεται πέντε φορές εις μεγάλον μέγεθος και δύο φορές εις τις εξωτερικές πλευρές των θυρών του Ναού.

           Το διατί υπήρχε και ευρίσκοντο οι πέντε όφεις εις το εσωτερικόν του Ναού του Ασκληπιού μας δείχνει τον κυκλικό χορό των τεσσσάρων όφεων…δηλαδή των τεσσάρων σημείων του ορίζοντος και καλύπτει την θεραπευτικήν δράσιν του θεού εις απανταχού τον χώρον. Εκ της περιφέρειας οι όφεις οδηγούν εις το κέντρον…δηλαδή το σημείον στηρίξεως των δυνάμεων….όπου η χειρ του θεού πραγματοποιεί την σύνδεσιν μεταξύ ουράνιων και χθόνιων δυνάμεων….μεταξύ του Aπόλλωνος και χθόνιων όφεων. Ανά δύο ζεύγη οι τέσσερις όφεις είναι τα τέσσερα αντιτιθέμενα ρεύματα της ζωής και κατευθύνονται εκ των χαμηλών αργοδονούμενων της Γης και του Ύδατος (Μεδούσης και Χίμαιρας) εις τα υψηλά και τάχιστα  του Αέρος και του Πυρός …οι δύο υψηλά ανορθώμενοι όφεις. Ο δε πέμπτος όφις …ως γλυπτόν στηρίζων την χείρα του θεού Ασκληπιού…είναι εις την ουσία υπό του ιερατείου….ο εμψυχώμενος όφις/θεραπευτής. Με λίγα λόγια…οι πέντε όφεις εντός του ναού, δια του αριθμού των, τον αρμονικόν γάμον των πέντε στοιχείων….τα οποία συγκροτούν την υγιείαν των μικροκοσμικών Θνητών και συνέχουν τον αισθητόν μετά του νοητού κόσμου της ….(Γης+Ύδατος+Αέρος+Πυρός+Αιθέρος).

           Ο σχηματισμός της πεντάλφα…ως σύμβολον των Πυθαγορείων….έφερε εις έκαστην ακτίνα τα γράμματα της υγιείας….Υ-ΓΙ-ΕΙ-Α. Όπως γνωρίζωμεν ο αριθμός πέντε …αντιστοιχεί εις το Απολλώνιον γράμμα Ε...(ψιλον)

ανυψώμενον εις το αέτωμα του Ναού του Απόλλωνος…του εν Δελφοίς. Αυτό εκφράζει την Ιερά Μεσότητα, το Μέτρον της Απολλωνίου εκφράσεως και έχει ορατόν αποτύπωμα την θέαν του Ε εις τον ναό του…εις αντιστοιχίαν μετά του αριθμού πέντε της πεμπάδος των Πυθαγορείων.

         Ο Ασκληπιός ΑΔΕΛΦΙΑ….μας ψυθιρίζει ότι οι δύο όφεις…..οι ευρισκόμενοι εκατέρωθεν του θρόνου του…είναι οι ασθένειες ψυχής…και ταυτόχρονα μας υποδεικνύει ότι εις ο γλυπτός ανορθώμενος όφις εις την χείρα του δεν προχωρεί εις θεραπευτική δράσιν…εφ’ όσον ακόμη δεν έχει συζευχθεί μετά της ράβδου. Άρα το σύμβολον όφις είναι η ασθένεια και η θεραπεία του κάθε θνητού.

           Η σχέσις της Μυθολογίας/Ιατρικής είναι πολύτιμός διότι φέρουσα προς εξέτασιν τις ασθένειες/τέρατα της ψυχής…τα οποία είναι εφαπτόμενα του σώματος του θεού, ως εν ακόμη περικάλυμμα μας

αποκαλύπτουν την σχέσιν ασθένειας/θεραπείας.

              Δηλαδή εξωτερικώς έχουμε εις τας πλευράς του θρόνου…η ασθένεια…οι όφεις/δράκοντες, τα τέρατα…..ενώ εσωτερικώς….καθήμενοι εις τον θρόνον….η θεραπεία…ο Ασκληπιός.

               Το κληροδότημα των θεραπευτικών δυνάμεων του Απόλλωνος εις τον υιόν του Ασκληπιόν προσλαμβάνεται ΑΔΕΛΦΙΑ….από το δεξιόν κρόταφον του κρανίου και με την αριστεράν χείρα χορηγεί εις τον ασθενή τη θεραπείαν…..όταν ο Ασκληπιός κινείται εκτός του ναού του…θεραπεύων. Ούτως με τη σειρά του ο όφις εις την αριστερήν πλευράν του αγάλματος καθίσταται ζωοποιός…λαμβάνων εκ του Απόλλωνος μέσω Ασκληπιού…τις ηλιακές θεραπευτικές εντολές.

             Ο θεραπευτής Ασκληπιός κρατεί την ραβδον με το ανελισσόμενον όφιν εις την αριστεράν χείρα….όταν ο ίδιος χορηγεί την θεραπέιαν….δια του ενοποιηθέντος και ενεργοποιηθέντος διπλού συμβόλου όφεως και ράβδου. Εις το εσωτερικόν του ναού ο Ασκληπιός ουδέποτε θεραπεύει…εφ’ όσον δεν είχαμεν καμίαν αναφοράν έως τώρα ότι ετελούντο θεραπείες…διότι δεν εισήρχοντο εις αυτόν ασθενείς…και ως εκ τούτου ο όφις άνευ ράβδου, άνευ ασθενών ευρίσκεται εις την δεξιάν του χείρα. Αυτό διαφαίνεται επακριβώς το ότι οι θέσεις του όφεως του καθημένου αγάλματος εις τον θρόνον και του ορθίου εκτός του ναού….μας δείχνουν την αντιθετικήν των σημασίαν. Ο εκ λίθου όφις ανελισσόμενος εις τα πεδία του Φωτός….μας συμβολίζει την εκ της γης προερχόμενην δύναμιν του ερπετού όφεως…ενώ ο ελικοειδής προς τα άνω και όχι έρπουσα οριζοντίως κίνησις…αλληγορεί την ΝΟΗΣΙΝ…..η οποία δρα ελικοειδώς και προφυλάσσει από κάθε πλευράν την ράβδον….δηλαδή το φθαρτόν σώμα του θνητού από τις ασθένειες ψυχής και σώματος. Ο Λίθος και ό Όφις εκ της γης προερχόμενοι ….συνδέουν τον γήινον με το ουράνιον…το σκότος με το φως…την φθαρτήν φύσιν με την άφθαρτον…..εις το διττόν σύμβολον ράβδου/όφεως του Ασκληπιού. Ούτως συνδέεται ο κάθε θνητός με τον μικρόκοσμο και μακρόκοσμο και πραγματοποιείται η επικοινωνία με τον Ήλιο/Απόλλων/Ασκληπιό.

          Οι θεραπευτικές ακτίνες του Ηλίου προερχόμενες εκ του Ουρανού ανάγουν τον ΝΟΥΝ εις θεραπευτήν των θεών, Παιώνιον Απόλλωνα. Η γνώσις/Φως/Απόλλωνος έχει ανάγκην «απολύσεων και απολούσεων» μετά την επαφήν του με το σκότος/άγνοιαν…δια να επανέλθει ελεύθερος και πάλιν….εις την τελειότητα του αμιγούς φωτός…της ιδίας του δηλα δή της Ουσίας.Ο θεός Απόλλων δια των «απολύσεων και απολούσεων»…καθίσταται ΑΔΕΛΦΙΑ….η πηγή πάσης πεφωτισμένης, υγιούς δυνάμεως την οποίαν κληροδοτεί εις τον υιόν του και είναι συνδεδεμένος μετά της ετεροθαλούς σοφής αδελφής τους της Παιωνίας Αθηνάς….διότι το άγαλμα της….ανευρέθει εις τον ιερόν χώρον της Επιδαύρου….οπότε και οι τρείς (Απόλλων-Αθηνά-Ασκληπιός)….έχουν ως βασικόν στόχον την θεραπείαν των θνητών….και εις αυτούς οφείλωμεν να επικαλούμεθα εις τις παρακλήσεις μας.

       Κλείνοντας ας έχομεν υπ’ οψιν μας…ότι η Πρόοδος/Απομάκρυνσις των Όντων εκ του θείου….είναι η αιτία της προϊούσης ατελείας των. Η Επιστροφή/Ανέλιξις των Όντων εις την Πρώτην Αρχήν…εις το ΑΡΡΗΤΟΝ ΕΝ…..είναι η κυκλική περιφορά…η οποία επαναφέρει εις την τελειότητα τα Όντα….τα οποία κατάφεραν και συνέλαβαν την ιδέαν του ΚΥΚΛΟΥ. Είναι ακριβώς η κυκλική περιφορά των Ψυχών…οι οποίες ακολουθούν την Ουράνιαν πομπήν των θεών….εις τον Υπερουράνιον Τόπον……καθώς η Κυκλική περιφορά….περιφρουρεί η ΑΝΑΓΚΗ….!!!

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε ΑΔΕΛΦΙΑ …ο ΔΙΑΣ ΖΕΥΣ…ας θερμαίνει τις καρδιές σας. 

ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΙΦΙΓΕΝΗΣ (Ε.Ι.)

ΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΓΡΑΨΕ ΠΟΙΟΝ

        Οι πλειοψηφία των χριστιανών απο άγνοια, θεωρεί ότι ο σταυρός... το κατ΄ εξοχήν σύμβολο του χριστιανισμού είναι χαρακτηριστικό προνόμιο δικό τους. Πόσο λάθος κάνουν ! Όταν ο αρχαιολόγος Έβανς ανέσκαψε τα Μινωικά ανάκτορα στην Κρήτη, σηκώνοντας μια πλάκα, αντίκρυσε έκπληκτος έναν μαρμάρινο ισοσκελή σταυρό και κάτω απο αυτό κτερίσματα ανάμεσα στα οποία βρισκόταν και η περίφημη θεά των όφεων (η οποία και εκτίθεται στο μουσείο Ηρακλείου). Όμως αντί να γίνει πρώτο θέμα η εύρεση του σταυρού, η προσοχή όλου του κόσμου στράφηκε τεχνηέντως στην θεά των όφεων υποβαθμίζοντας το πρώτο εύρημα. Θα ήταν εξωφρενικά ανατρεπτικό για το χριστιανικό κατεστημένο να υπάρχει το σύμβολο του σταυρού 1500-1600 χρόνια πριν την έλευση του Χριστού. Κι όμως, ο σταυρός δεν είναι αποκλειστικό σύμβολο των Χριστιανών αλλά πανάρχαιο Ελληνικό. Αυτός ο γνήσιος ισοσκελής σταυρός, συμβόλιζε τα τέσσερα στοιχεία της φύσεως (γη, ύδωρ, αέρα και πυρ), καθώς και τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. Ήταν λοιπόν αδιανόητο και εξωφρενικό για τους έχοντες παρωπίδες και θρησκευτικά βαρίδια να αποδεχτούν την ωμή αλήθεια. Μια αλήθεια που κατέρριπτε εν ριπή οφθαλμού ότι εκείνο το σύμβολο που θεωρούσαν αποκλειστικά δικό τους ήταν κακή κλεψίτυπη αντιγραφή. Γιατί κακή αντιγραφή ; Απλά και μόνον διότι υιοθετήθηκαν και ανισοσκελή σχήματα σταυρού που αποδομούσαν την τέλεια ισορροπία του ισοσκελούς. Η διαχρονική αρχαιο-Ελληνική χρήση του συμβόλου του σταυρού αποδεικνύεται και απο τον αγκυλωτό δεξιόστροφο σταυρό που έχει απεικονισθεί σε αγγεία της αρχαϊκής περιόδου, αλλά και της γεωμετρικής. Φυσικά; και άλλοι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν την σβάστικα (συνήθως αριστερόστροφη), αλλά και αυτοί είναι αντιγραφείς των Ελλήνων. Ας δούμε και κάτι ακόμη. Στη Βασιλεία της Ελβετίας (συλλογή Erlenmeyer) υπάρχει Κρητικός σφραγιδόλιθος που η αποκωδικοποίηση των ιερογλυφικών αναφέρει την λατρεία της "ΙΕΡΑΣ ΖΩΝΗΣ", την οποία φορούσαν οι ιέρειες της μεγάλης μητέρας Ρέας, η οποία αναφέρεται ως "ΘΕΟΜΗΤΩΡ ΚΑΙ ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ" ! Αλήθεια εκείνη η ζώνη της Παναγίας στον Άθω, αλλά και τα επίθετα της Ρέας που της έχουν δώσει, τι μας λένε ; Μια λέξη μόνον. ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙΤΕ. Υπάρχει ακόμη άλλος Κρητικός σφραγιδόλιθος στο Metropolitan myseum της Νέας Υόρκης που έχει πάνω του εκτός απο τα σύμβολα της Σελήνης και της Αρτέμιδος τον πέλεκυ, τον σταυρό και την μεγάλη μητέρα Ρέα. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ!!

ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ ΑΡΓΙΚΕΡΑΥΝΟΣ 

Η ΕΛΠΙΣ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ, ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΒΡΑΙΟ-ΛΑΓΝΟΙ

              Ασφαλώς και δεν πρόκειται να γίνουν πιστευτά τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών. Δεν μπορεί να πιστέψει κανείς  ότι ο Έλληνας επέλεξε για άλλη μια φορά τους λαθρο-λάγνους, τους εβραίο-δούλους και  νέο-εποχιτές πολιτικούς. Όσο και να ψέκασαν, όση προπαγάνδα  και αν έκαναν  τα ΜΜΕ του Σιωνισμού, όση «ανωμαλία» και αν έχει ο Έλληνας , αυτό δεν θα το έκανε ποτέ! Τα μαγειρέψατε τα αποτελέσματα κύριοι της  κατοχικής κυβερνήσεως. Το σκοτεινό εβραϊκό κατεστημένο που προωθεί την παιδοφιλία, ομοφυλοφιλία, τον σκοταδισμό και τον ανθελληνισμό, πήρε πάλι τα υποχθόνια όπλα του και διαμόρφωσε με το «έτσι θέλω», τα εκλογικά αποτελέσματα, ώστε να είναι αρεστά στις μεγάλες παγκόσμιες λέσχες. Σαν  Έλληνας πολίτης δεν έχω πλέον ελπίδα από το δικαστικό σύστημα να σας τιμωρήσει, διότι οι περισσότεροι εισαγγελείς φοράνε μασονική ποδίτσα, ούτε από τα σώματα ασφαλείας  διατηρώ ελπίδες να σας συλλάβουν και να σας φυλακίσουν, διότι αντικατέστησαν τα γαλόνια και την στρατιωτική τους τιμή,  με γραβάτες και  πολιτικές σκοπιμότητες. Ασφαλώς δεν ήλπιζα και ούτε ελπίζω στην εκκλησία, αφού οι εκλεκτοί μας ιεράρχες  τιμούν τις «στοές» πιο πολύ από τους ναούς του λάου. Παρόλα αυτά η ελπίδα μέσα μου δεν έχει σβήσει, ως κάτι μαγικό διατηρείται εντός μου μια άσβεστη φλόγα για ανατροπή, όλων αυτών που μας πήραν τις εθνικές ιδέες. Δεν μιλώ για κόμματα, ούτε για χρώματα, αλλά για την γαλάζια φωτιά που συντηρείται  στο στέρνο των ελλήνων και σιγοκαίει διακριτικά ωσότου  έρθει η ώρα να εκραγεί και να γίνει ηφαίστειο ικανό να συνεπάρει τα πάντα. Υπάρχουν παντού έλληνες σιωπηροί που σκέφτονται μα δεν μιλούν ποτέ, υπάρχουν έλληνες που ξυπνούν συλλογίζονται πως θα μπορούσαν να αλλάξουν την κατάσταση του τόπου μας, υπάρχουν παντού ελληνικές φλόγες μακριά από την μόλυνση των πολιτικών κέντρων, των διεστραμμένων θρησκειών  και χρηματοσωτήρων, που κρατούν αμόλυντο τον λογισμό τους γιατί κάποια ώρα που θα χρειαστεί το καθάριο πνεύμα και καθαρό μυαλό.  Ο Έλληνας είναι συνυφασμένος με την παγκόσμια ιστορία και την πρόοδο του πνεύματος. Ελληνισμός σημαίνει Έλληνας και Έλληνας σημαίνει φως. Όσο χαμηλά και να ξεπέσει αυτός ο λαός δεν παύει να φέρει εντός τους μνήμες από ιερές στιγμές του παρελθόντος και από ουράνιες καταγωγές. Καλά θα κάνουν οι κακές εκδοχές των εβραίων (Σιωνιστές-Δαν)  να θυμηθούν ότι όλοι είναι πιόνια σε αυτό τον κόσμο, συνεπώς ούτε αυτοί θα εξαιρεθούν από τον θεό που προσκυνούν. Πλησιάζει η ώρα που θα διορθωθεί η ιστορία, και οι ταλμουδιστές-ιουδαίοι, παραχαράχτες της αληθείας, θα λάβουν την θέση που τους αξίζει στην πραγματικη ιστορία, για την οποία είναι γεννημένοι: ¨… να αρμέγουν καμήλες εν τη ερήμω¨.